Pax Judaica

Izrael zmierza do radykalnej przebudowy całego Bliskiego Wschodu pod własne strategiczne i ideologiczne cele. Wojna z Iranem ma być punktem zwrotnym, po którym osłabione zostaną nie tylko Iran, ale też wpływy USA w regionie, a Izrael uzyska przestrzeń do realizacji projektu określanego jako „Greater Israel” (od Nilu do Eufratu – symbol na insygniach IDF ).

Model jednobiegunowego świata pod hegemonia USA przechodzi do historii. Dług, wojny, przeciążenie imperium, polaryzacja polityczna i rosnąca siła Azji sprawiają, że dawny porządek traci spoistość. Prof. Jiang Xueqin w tym miejscu stawia prowokacyjną tezę: schyłek Pax Americana nie musi prowadzić od razu do łagodnego świata wielobiegunowego, lecz może otworzyć drogę do brutalnej próby ustanowienia czegoś, co nazywa „Pax Judaica” (AI surveillance state z Jerozoliłmą jako światową stolicą). Nie chodzi jednak wyłącznie o państwo Izrael, lecz o szerszy sojusz transnarodowego kapitału – Google, Meta, agencje wywiadowcze typu Mossad oraz tajne stowarzyszenia – który miałby kształtować przyszły porządek.

Jerozolima, położona na 33. stopniu szerokości geograficznej (liczbie uznawanej za świętą w tradycji masońskiej), miałaby stać się światową stolicą zarządzaną przez AGI (Generatywną
sztuczną inteligencję). Kluczowym elementem tej wizji jest odbudowa Świątyni Salomona na miejscu meczetu Al-Aksa – czerwone jałówki, niezbędne do rytuałów, są od dawna przygotowane. Całość wpisuje się w logikę eschatologiczną i mesjańską izraelskich elit, traktujących konflikt z Iranem jako punkt zwrotny historii.

Prof. Jiang Xueqin, chiński wykładowca i autor cyklu „Secret History”, przedstawia tę koncepcję w apokaliptyczny sposób. Według niego model jednobiegunowej hegemonii USA dobiega końca – dług, wojny, przeciążenie imperium, polaryzacja wewnętrzna oraz rosnąca siła Azji powodują jego erozję. Schyłek Pax Americana nie musi jednak prowadzić do harmonijnej wielobiegunowości. Zamiast tego może otworzyć drogę do brutalnej próby ustanowienia państwa nadzorczego opartego na AI, technologii kontroli (Palantir i izraelska przewaga technologiczna) oraz przebudowie całego Bliskiego Wschodu.

Jiang opisuje scenariusz wojny z Iranem jako narzędzie zniszczenia: maksimum ofiar, całkowite zrujnowanie globalnej gospodarki, osłabienie Iranu, wypchnięcie USA z regionu, destabilizacja państw Zatoki i wciągnięcie Turcji w konflikt. Efektem miałoby być zrealizowanie projektu Greater Israel oraz stworzenie izraelsko-centrycznego porządku postamerykańskiego. „Pax Judaica” w jego ujęciu to nie pokój, lecz system dominacji oparty na wojnie, kontroli szlaków handlowych, kapitale i technologii nadzoru. Jerozolima staje się tu epicentrum zarówno strategicznego chaosu, jak i symbolicznego centrum świata.

Tę geopolityczno-apokaliptyczną warstwę uzupełnia wizja Jacques’a Attaliego z książki „Krótka historia przyszłości”. Francuski myśliciel kreśli przyszłe hiperimperium:

„Można sobie wyobrazić, można marzyć o Jerozolimie, która stanie się stolicą planety, która pewnego dnia zostanie zjednoczona wokół rządu światowego. To piękne miejsce dla rządu światowego.”

Attali snuje obraz Jerozolimy nie jako operacyjnej stolicy imperium, lecz metafizycznego i cywilizacyjnego serca przyszłego świata – miejsca, gdzie krzyżują się religia, historia, pamięć i uniwersalistyczna narracja o jedności ludzkości. Attali dostarcza warstwy symbolicznej: Jerozolima jako „bijące serce cywilizacji”. Jiang dodaje warstwę chaosu: „to serce może pompować chaos”.

Cytat Jianga oddaje kruchość całego projektu:

„W chwili, gdy Pax Judaica powstanie, musi się skończyć, ponieważ Pax Judaica stanie się arogancki. Stanie się ograniczony. Może 10, 20 lat, kto wie? Ale to bardzo niestabilny system”.

Po amerykańskiej hegemonii może nastąpić próba ustanowienia Pax Judaica. Miałaby być ostatnim imperium w obecnym cyklu cywilizacyjnym. Po nim – według tej narracji – nadchodzi wielki potop, odrodzenie i nowa era.

„Zło musi całkowicie zwyciężyć, żeby dobro mogło się odrodzić. Całkowita ciemność musi zapanować, aby światlo mogło zabłysnąć ponownie.”

Teza prof. Jianga Xueqina i symboliczna wizja Attaliego zderzają się, tworząc obraz, w którym Jerozolima jest jednocześnie centrum mitu i epicentrum strategicznego przewrotu. Czy jest to prognoza, spekulacja czy klasyczna teoria spiskowa – pozostaje kwestią interpretacji. Jedno jest pewne: w erze schyłku amerykańskiej hegemonii takie narracje zyskują na sile, odzwierciedlając lęk przed nieznanym kształtem przyszłego porządku świata.